نه تو می مانی و نه اندوه
و نه هیچیک از مردم این آبادی...
به حباب نگران لب یک رود قسم،
و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت،
غصه هم می گذرد،
آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند...
لحظه ها عریانند.
به تن لحظه خود، جامه اندوه مپوشان هرگز.

سهراب

سلام بر گوچگون زابل.چندتا ترول زابلی ورشمه اشتا سه کنه حال کنه.

برای دیدن عکس هایی که کامل نیستند روی اونا کلیک راست کنید و open image in new tab رو بزنین .

فقط بی جنبه ها وارد نشن....

به مناسبت فرا رسیدن شب امتحان و همچنین عدم لغو! و عدم تعویق بیش از یک بار آن!! سروده ای سرودم که تقدیم حضورتون میکنم...!

                                            شب امتحان

شب امتحــــــان آمد و بدبختــــی نو/یادم از جزوه ی خویش آمد و درس فیزیو

هرچه خواندم هرچه خواندیم دود شد/خنده هامان در غمش مفقود شد

چشم ها از فرط خواب و خستگی گشته خمار/ســـاقیا چایی بده،مـــی را گذار

عده ای با جزوه و رفرنس،خوشحــــال/ما ولی نفرین و فحش برگایتون و هال

یکی از فرط خواندن گشته بیمــــــــار/وان دگـر کـوبد سرش بر در و دیوار

یکی نومــــید شد از این چند نمـــــره/که باشــد کــم کسـی در این زمره

که تا دوست هست،کس دردی ندارد/چه او خوانــد چه من، فرقـی نــدارد

همه مشغول فـــکر و حیـــله چینـنــد/که چون ، دست بغـل دستی ببینند

ولی خوش بین نباش انــقــدر جــانــا/گـر نبـاشد خط کـناری خوب و خوانـا

به سان دیــــــــو گر باشد مراقـــــب/نفـــس ها را یـکایـک شد مواظــب

شماره گـــر بدادنـــد اســـم هـــا را/دعــا کـــــن از تــه قلبــت خـدا را

کنارت تا نباشـــد هـیـــــچ ســـربـــار/یکی مفلس تر از خـود یـا که دیـوار

خسته از فکر قضای بــــد و نیــــــک/بیخیال دنیا بابا حکم پیـــــــــــــک!

شب آرزوهاست

بیا دعا کنیم برای آن کودکی که در آن سوی پهناور زمین

امشب را گرسنه خواهد خوابید.

و برای آن بیماری که فردایش را کسی امیدوار نیست.

بیا از خدا بخواهیم رنج های آدمی را بکاهد و آرامش او را بیافزاید...

شما از او چه میخواهید...؟

بخشندگی را باید از آن کودکی آموخت که هر چقدر دلگیر باشد و هر چقدر هم کینه به دل داشته باشد می بخشد، بی آنکه در چهره اش نه اثری از خشم دیده شود و نه کینه. نه کلامی و نه ملامتی، نه سرزنشی و نه زخم زبانی.

       مادر ای پرواز نرم قاصدک        مادر ای معنای عشق شاپرک

                                     ای تمام ناله هایت بی صدا     مادر ای زیبا ترین شعر خدا                                        ولادت حضرت فاطمه(س)،روز زن و روز مــــادر فرخنده باد  

رشد و تکامل             شیــــر مـــادر            مــــراقبت از نــــوزاد طـبیــعی

به گزارش گروه خواندننی های باشگاه خبرنگاران، کشورهای مختلف از گذشته و تاریخ شان سنت های بسیار زیادی دارند و به ان ها بسیار پایبند هستند. بسیاری از این کشور ها امروزه نیز از سنت های باستانی برای درمان بیماری ها استفاده می کنند. این درمان گاهی بیش از یک هزار سال قدمت دارد و حتی ممکن است تاثیر خاصی نیز نداشته باشد اما بازهم مردم دست از انجام آن بر نمی دارند.

     >>>>>>>>>>ادامه مطلب<<<<<<<<<

شنبه ساعت 7/5 تا 12 کلاس تئوری حشره و بعد از ظهر هم کلاس عملی تشکیل میشه.

بیایید از تک تک نیمکت های نداشته اش بیاموزیم که می توان شنید و فاش نکرد...

بیایید از صندلی های کتابخانه بیاموزیم که تنها ملک یک نفر نباشیم...

چه خوب جسد سالن تشریح به ما می آموزد که در سکوت هم می توان خدمت کرد و در مرگ هم ثواب...

و چه بهتر بعضی از اساتید به ما می آموزند که می توان ثمره خود را ارزان داد به مردم...

بیایید از مسیر گرفتن یک گواهی اشتغال به تحصیل یاد بگیریم که پیچ و خم های زیاد وسیله ایست برای رسیدن به هدف...

ای کاش که اگر قرار بود که مثل یکی از ساختمانهایش باشیم مثل آموزش کل می شدیم و باطنی بس زیباتر از ظاهر داشتیم......نه مثل دانشکده،ظاهری فریبنده و دلربا ولی باطنی خشک و بی روح....

جشن اسفندگان با نگاهی به گاهشماری ایران باستان، در می‌یابیم که نیاکان ما، علاوه بر ماه‌ها، روزهای سال را نیز نامگذاری می‌کردند. ایرانیان در نامگذاری روزها، نام امشاسپندان یا نام ماه‌های سال را بر روی روزها می‌گذاشتند؛ برای نمونه: روز ناهید (فرشتۀ نگاهبان آب)، روز زامیاد (فرشته نگهبان زمین)، و… یا فروردین، دی، خرداد و… براساس رسمی کهن، چنانچه نام ماه و روز یکی می‌شد، ایرانیان این روز را فرخنده می‌دانستند و آنرا جشن می‌گرفتند. در روز فروردین از ماه فروردین، جشن فروردینگان؛ در روز مهر از ماه مهر، جشن مهرگان؛ در روز آبان از ماه آبان، جشن آبانگان و… برگزار می‌شد. نام این جشن‌ها که جشن‌های ماهانه نیز نامیده می‌شوند، چنین است: فروردینگان، اردیبهشتگان، خردادگان، تیرگان، امردادگان، شهریورگان، مهرگان، آبانگان، آذرگان، دیگان، بهمنگان و اسفندگان.

فلسفه ی بزرگداشت این روز به عنوان "روز عشق" به این صورت بوده که در ایران باستان هرماه را سی روز حساب می کردند و...